13 september
Aangekomen op de kinderafdeling werd Elise in de couveuse gelegd en werd ze aangesloten op bewakingsapparatuur. Hieruit bleek dat het zuurstofgehalte in haar bloed te laag was en ze kreeg wat extra zuurstof in de couveuse. Dit hielp niet voldoende en verder onderzoek werd gedaan. Haar rechterlongetje bleek ingeklapt te zijn. Dit werd behandeld en hierna knapte ze op. Het zuurstofgehalte steeg en de verwachting was dat het probleem was verholpen. Hans bleef al die tijd bij Elise op de kinderafdeling en ik lag nog op de verloskamer. Het was erg druk op de kraamafdeling en ik zou nog gewassen worden. Ik had veel bloed verloren tijdens de bevalling en was behoorlijk slap en kon niet onder de douche. Het duurde erg lang voordat dat gebeurde en ik heb voor m'n gevoel wel 2 uur alleen op de verloskamer gelegen. Een erge vervelende tijd, omdat ik me vreselijk zorgen maakte om Elise en ook van niemand hoorde hoe het met haar ging. Uiteindelijk werd Hans gebeld op mijn verzoek en die kwam naar mij toe. We hebben even gepraat over Elise, wat gedronken en een beschuit met muisjes gegeten en hierna is hij weer naar Elise gegaan. Ik ben toen vrij snel daarna gewassen en met bed en al naar Elise gebracht. Aangekomen op de kinderafdeling bleek dat het toch weer slechter met Elise ging. Het zuurstofgehalte in het bloed was weer gedaald en nu bleek ook haar linkerlongetje ingeklapt te zijn. Ze stonden op het punt om die ook te gaan behandelen. Ik ben een poosje bij Elise geweest, heb haar wat geaaid in de couveuse en wat tegen haar gepraat. Een akelig gezicht om je dochter zo aan allerlei slangetjes te zien liggen. Achteraf is dit ook de laatste keer geweest dat we Elise wakker hebben gezien....... |
||
|
|
Hierna zijn we weer terug
gegaan naar de kraamafdeling, het was ondertussen midden in de nacht en
we wilden proberen wat te slapen. Hans mocht ook blijven omdat het al zo
laat was. Van slapen kwam natuurlijk helemaal niets, we maakten ons
zorgen om Elise en tegelijk vertrouwden we erop dat ze ook in goede
handen was. Tegen 5 uur kwam plotseling de kinderarts met een
kraamverpleegkundige onze kamer binnen. Toen we hem binnen zagen komen
beseften we meteen dat er iets helemaal niet goed was. Het ging
inderdaad niet goed met onze Elise, het zuurstofgehalte in haar bloed
bleef veel te laag ondanks alle behandelingen en ze gingen haar aan de
beademing leggen. Het academisch ziekenhuis in Nijmegen was ook al
gebeld en die kwamen Elise ophalen. Helemaal platgeslagen door dit
nieuws bleven wij achter. Tegen 7 uur zijn we naar de couveuseafdeling gegaan om nog even bij Elise te kijken. De ambulance en een kinderarts uit Nijmegen waren gearriveerd en stonden klaar om met Elise te vertrekken. Wij hebben ons meisje nog even aangeraakt en haar moed ingesproken. Ze was helemaal in slaap en lag aan allerlei buizen en slangetjes. Een vreselijk gezicht, wat een overgang. Eerst zo'n helder en wakker meisje en nu dit. Het was gewoon niet te bevatten. |
|
|
Ondertussen kwamen onze ouders, die we vroeg in de ochtend hadden gebeld. We konden ze vertellen dat we een dochter hadden, maar we moesten ze tegelijkertijd ook vertellen dat het helemaal niet goed met haar ging. Halverwege de ochtend zijn wij samen met een ambulance naar Nijmegen vertrokken en onze ouders zijn vrij vlot daarna ook naar Nijmegen gegaan. Daar aangekomen zijn we meteen naar Elise gegaan en de eerste woorden die de kinderarts daar tegen ons zei was 'we staan met onze rug tegen de muur'. We konden wel door de grond zakken toen hij dit zei. Ze waren heel intensief bezig met Elise, ze probeerden echt alles. Er werden allerlei medicijnen uitgeprobeerd, verschillende manieren van beademing. Niets hielp, het zuurstofgehalte in haar bloed bleef veel te laag. Haar longen functioneerden niet goed, maar waardoor dit kwam wisten ze niet. Onze ouders arriveerden ook in Nijmegen en maakten daar voor het eerst kennis met hun kleindochter. Niet trots je kind laten zien, alleen maar angst en veel verdriet. |
|
|
|
|
Er werd gevochten voor het leventje van
onze Elise en vooral door ons meisje zelf, maar ze kon de strijd niet
winnen. Wij zagen zelf ook dat het niet goed met haar ging, haar kleur
werd steeds grauwer terwijl ze eerst nog mooi roze was. Aan het einde
van de middag kwam de kinderarts naar ons toe om te vertellen dat er was
besloten de behandeling te staken. Elise zou gaan overlijden.... Nadat
wij en de opa's en oma's afscheid van Elise hadden genomen zijn wij naar
een apart kamertje gebracht. Elise werd afgekoppeld van alle apparatuur
en wij kregen haar in onze armen. Wat was ze mooi, lief en groot,
onbegrijpelijk dat ze niet kon leven. |
|
|
om 17.15 uur is overleden
|
(vrij naar Ina Sipkes de Smit) |
|
|
Na het overlijden van onze Elise hebben wij haar samen gewassen en aangekleed. Haar mooie eerste pakje, dat we samen in de zwangerschap hadden uitgezocht, werd ook haar laatste pakje. We konden het nog helemaal niet bevatten dat onze dochter niet meer leefde, het leek net alsof ze sliep. Alles trok in een film aan ons voorbij. Nadat we Elise hadden verzorgd gingen we terug naar de kraamafdeling. We wilden graag zo snel mogelijk naar huis met z'n drieën en gelukkig kon dat, ook Janneke mocht naar huis. Na het regelen van allerlei papierwerk zijn wij met onze Elise naar huis gegaan. Het thuiskomen met Elise was een emotioneel moment, een moment dat we nooit meer zullen vergeten. De dag daarvoor waren we vol verwachting van huis vertrokken met een dikke buik vol leven. Nu kwamen we thuis met onze dochter, maar ze leefde niet meer. We hebben Elise in haar wiegje gelegd en zijn zelf naar bed gegaan. We waren volledig lamgeslagen en konden niet geloven dat wij dit allemaal echt hadden meegemaakt. De geboorte en het overlijden van onze dochter binnen 24 uur. We wisten ook niet eens waaraan ze was overleden, dat was nog volledig onduidelijk. Misschien werden we nog wel wakker uit deze boze droom. |
||
|
|
||
