Op vrijdag 17 september hebben we afscheid genomen van onze Elise. Wat verschrikkelijk was dat, afscheid te moeten nemen van onze dochter waar we nog nauwelijks mee kennis hebben gemaakt. Ons meisje dat nog zo van onszelf was, waar we nog zo mee verbonden waren. Onze dochter uit handen te moeten geven is het zwaarste wat we hebben moeten doen. Zo definitief, zo verschrikkelijk definitief.

We hebben 's middags een afscheidsdienst gehouden in onze kerk. De kerk waar we Elise zo graag hadden laten dopen. Een heftig moment om die kerk binnen te lopen met Elise in een klein wit kistje tussen ons in. Zo hadden we het ons niet voorgesteld.....
De dienst hebben we in een besloten kring met familie en vrienden gehouden en was heel persoonlijk met lieve en invoelende woorden van onze predikant en fijne muzikale begeleiding. Het gedicht 'Nu word je uitgedragen' is voorgelezen door de vader van Janneke.

Tijdens de dienst hebben we de geboorte- en gedenknis in de kerk bezocht. In de geboortenis hebben we de naam van Elise geplaatst en daarbij een kaarsje aangestoken. Daarna zijn we naar de gedenknis gegaan waar we als symbool van onze tranen een zakdoek hebben neergelegd, met daarop de namen van Elise. Vreselijk om naar die laatste nis te moeten gaan, om daar de naam van ons kleine meisje te zien tussen de namen van veel oudere gemeenteleden. Haar naam hoort daar helemaal niet tussen!

Nu word je uitgedragen

Nu word je uitgedragen -
o God, waarom, waarom?
Waarom die duizend vragen,
waarom, waarom, waarom?

Nu jij wordt uitgedragen,
een kleinood in een kist,
bespringen ons de vragen -
heeft God zich dan vergist?

Wanneer wij aan jou denken
klinkt Goddank ook een lied
dat ons de troost zal schenken
in dalen van verdriet:

Nu eindigt al het lijden,
dit is je laatste reis;
de engelen geleiden
je in het paradijs!

En alle martelaren
die wachten in de poort,
ontelbaar is de schare,
de vreugde ongestoord.

De engelen omringen
je in een machtig koor
om hun gezang te zingen
de hele hemel door!

Ze brengen je daarbinnen
die glanzend gouden stad;
het leven kan beginnen
veel beter dan je had.

Als bruid zal jou begroeten
die stad Jeruzalem.
Daar mag je God ontmoeten;
ons kind, jij bent van Hem!

Al blijven dan de vragen -
geen mens weet het waarom,
straks, aan het eind der dagen,
dan zien wij jou weerom.

Wij gaan dwars door het lijden
naar deze stad op reis,
en jij mag ons geleiden
tot in Gods paradijs!

(André F. Troost)
 

            Geboortenis          

We hebben je
in een witte kist
begraven
- wat is zo'n kistje klein -
we hebben je ook zelf
gedragen
- 't was als hadden we
wat minder pijn -
omdat we je nog even
bij ons hadden
als wandelde je
tussen ons in...

(Ina Sipkes de Smit)    

Gedenknis

Heer, houd ons vast, als wij uit handen geven
wat ons vertrouwd, zo lief en dierbaar is, -
neem teder ons ten hemel schreiend leven
op in de pijn die schrijnend in U is.

Val met ons mee, als wij onszelf verliezen,
niet wetend hoe uw zaad ontkiemen zal -
hoe het verrezen uit de diepste diepte
veelvuldig vrucht draagt, vrede bovenal.

In uw genade wil ik overdragen
wat nu uit onze hand gevallen is,
de aarde in, de kloof van zoveel vragen
waarop, o God, geen enkel antwoord is.

Geen mensenkind kan het geheim begrijpen
dat zelfs uw Liefste niet begrepen heeft:
waarom Gij zwijgt als ons de nacht laat lijden -
tot rijzend paaslicht helend ons omgeeft.

Heer, houd ons vast, als wij elkaar ontvallen,
gezaaid, als koren voor een ander land;
verbied verbittering een vuist te ballen, -
vallen wij diep, wij vallen in uw hand.

(André F. Troost)
 

Liturgie afscheidsdienst

Na de dienst zijn we naar het 'Sterrenhofje' gereden. Hier hebben we Elise begraven. Een vreselijk moment om dat kleine kistje met ons lieve meisje in dat diepe gat te zien staan. Het definitieve, het nóóit meer, beseffen we heel goed. Tijdens de begrafenis is het gedicht 'Heer, houd ons vast' voorgelezen door onze predikant. Nadat iedereen afscheid van Elise had genomen hebben wij samen als laatste afscheid van haar genomen. Een verschrikkelijk moment om van zo'n begraafplaats weg te lopen en je kind daar achter te moeten laten.

Na de begrafenis hebben we met onze familie en vrienden koffie gedronken en beschuit met muisjes gegeten. Daarna zijn wij beiden door de kraamverzorgster, die ook bij de begrafenis aanwezig was, in bed gestopt. We waren helemaal uitgeput.

De begrafenisdag was een verschrikkelijke dag. Tegelijk hebben we ook een goed gevoel overgehouden aan die dag. Het afscheid ging op de manier zoals we dat wilden en het was een afscheid dat Elise verdiende, ons dappere meisje.