Website familie Roskam

De kraamweek

Maar helaas werden we niet wakker uit deze boze droom en we gingen een kraamweek in die we ons heel anders hadden voorgesteld. Geen feest, geen slingers, geen cadeautjes, geen felicitaties maar veel verdriet en ontreddering. Niet trots je dochter laten zien, maar mensen kennis laten maken met je overleden kind. Na een onrustige nacht kwam dinsdagochtend de kraamverzorgster. Heerlijk dat zij er deze week voor ons én voor Elise was. Zij was ontzettend lief voor ons en heeft ons geweldig verwend, ontving het bezoek en hielp ons bij het afscheid nemen van Elise. Die dinsdag kwam ook de begrafenisonderneemster om de begrafenis van Elise samen met ons voor te bereiden. Dit was een enorme lieve vrouw die ons heel betrokken heeft begeleid en geholpen. Vreselijk om over een begrafenis en afscheid van je dochter na te moeten denken, er kwamen vragen op ons af waar we nog nooit over na hadden gedacht. Wilden we Elise begraven of cremeren en waar wilden we haar dan begraven. We kregen een boek vol met kistjes en mandjes en daaruit konden we iets voor Elise uitzoeken. Dingen waar we helemaal niet over na wilden denken maar tóch moesten. We hebben die week ook heel bewust over de dingen nagedacht want we konden maar één keer afscheid nemen van Elise en dat wilden we ook goed doen. Het moest ook een mooi afscheid worden want dat verdiende ze.
Het was een hele hectische week met weinig rustmomenten voor ons. Familie en vrienden kwamen die dagen langs om kennis te maken met Elise en afscheid te nemen. Hun lieve aandacht deed ons erg goed. Sommigen brachten een cadeautje voor ons mee, zoals een mooi boekje, een beeldje, bloemen of wat lekkers. Elise kreeg van haar oom en tante een heel mooi armbandje met een hartje en haar naam daarin gegraveerd. Dit armbandje heeft ze ook meegekregen. We kregen stapels post en al dat lieve meeleven deed veel met ons. Ondertussen bleven de tranen maar stromen, we zaten niet meer met zakdoeken maar met handdoeken in bed. Ook vanuit de medische hoek kregen we lief meeleven. De gynaecoloog die de bevalling van Elise had gedaan kwam bij ons thuis en de huisarts bezocht ons heel trouw. Van de kinderarts uit het geboorteziekenhuis van Elise kregen we een lieve brief. Dit alles hebben we geweldig gewaardeerd.			Het armbandje van Elise
Elise tussen papa en mama in		Is het goed dat ik jou nog even vasthoud mijn kindje klein? Is het goed dat ik jou nog eenmaal wieg om voor je afscheid met al m'n vezels bij je te zijn? Is het goed dat ik jou nog eens aan mijn hart druk nu jij nog hier bent? Ik weet en jij weet dat ik je hiermee voor eeuwig en altijd in lijf en ziel heb ingeprent (Yvonne van Emmerik)
Ondertussen was ik zelf volop kraamvrouw. Mijn hele lijf stond op zijn kop, de hechtingen waren behoorlijk pijnlijk en de borstvoeding kwam op gang. Voor dat laatste kreeg ik tabletten die gelukkig goed werkten. Tijdens de bevalling had ik veel bloed verloren en ik was verschrikkelijk snel duizelig en slap. Het was hard, verschrikkelijk hard. Wat voelde ik me leeg, een lege buik en lege armen. Vooral op het toilet heb ik heel wat tranen vergoten, alles deed zeer en het voelde allemaal zo nutteloos. Veel pijn maar geen beloning in de vorm van een levend kind. Tegelijk was er ook trots, trots op mijn mooie dochter. Ze leefde dan wel niet, maar ik was wel haar moeder en ik vond haar echt het allermooiste kind van de hele wereld. Het was heel fijn om Elise thuis te hebben, ik was nog helemaal niet mobiel en zo kon ik toch veel bij haar zijn. We hebben haar ook heel veel bij ons in bed gehad, veel met haar geknuffeld, heel veel kusjes gegeven en haar haartjes mooi gekamd. Haar helemaal bekeken, want ook dat hadden we eigenlijk nog niet goed gedaan. De hele kennismaking met ons meisje moest nog beginnen en nu moesten we al weer over een afscheid gaan nadenken.
Elise houdt papa's duim vast	De nachten waren vreselijk in de kraamweek. We sliepen slecht en heel onrustig en lagen soms uren naar het zoemen van de koeling te luisteren, die onder het wiegje van Elise stond. We hebben in deze week een nieuw kaartje voor Elise gemaakt. In de zwangerschap hadden we al een geboortekaartje voor Elise besteld, maar nu ze overleden was wilden we een heel ander kaartje maken. Over het geboortekaartje hadden we 4 weken nagedacht, nu hadden we 1 dag om iets anders te bedenken. Ook de afscheidsdienst moest voorbereid worden. Onze predikant is meerdere keren bij ons geweest en samen met hem hebben we de afscheidsdienst voor Elise voorbereid. Dankzij zijn lieve aandacht en geduld, die ons erg goed deed, is het een dienst geworden die bij ons paste en waar we nog steeds met een heel goed gevoel op terugkijken. We zijn hem daar dan ook heel erg dankbaar voor. Op donderdag werd het kistje voor Elise bezorgd. Een heel klein wit kistje, verschrikkelijk om die te zien staan. We hebben hem 's avonds bekleed met de stof van de wieg van Elise en we hebben er wat persoonlijke spulletjes ingelegd die we Elise mee wilden geven. En toen brak al heel snel de laatste avond thuis samen met Elise aan. Vreselijk, het definitieve afscheid naderde wel heel erg snel. Die avond hebben we met z'n drieën doorgebracht en Elise heel lang bij ons in bed gehad. En dan is het vrijdag, de dag van het afscheid en de begrafenis. We hebben Elise lekker warm in een omslagdoek gewikkeld en haar zelf in haar kistje gelegd. De opa's en oma's hebben nog afscheid van haar kunnen nemen en toen hebben we samen het kistje van Elise gesloten. Een hartverscheurend en definitief moment. Nu achteraf denken we wel eens, hoe hebben we dit allemaal kunnen doen.