En dan......
|
Ja en dan........ Dan zit je na de begrafenis weer samen thuis, na 9 maanden uitzien naar de komst van ons kindje. Het huis voelt verschrikkelijk leeg aan en de nachten zijn vreselijk stil. In de zwangerschap hadden we uitgebreid gefantaseerd over hoe ons leven er zou uitzien met onze dochter, gebroken nachten, druk met voedingen en luiers, maar niets van dit alles. Een verschrikkelijke stilte en leegheid valt over ons heen. De eerste paar maanden voelden voor ons echt als overleven. Hans is een aantal weken thuis gebleven van zijn werk en ik moest lichamelijk nog helemaal opknappen van de bevalling. We leefden van minuut tot minuut. Allerlei emoties wisselden zich in hoog tempo af, intens verdriet, wanhoop, woede, berusting en ontreddering. We zaten in een achtbaan, sloegen constant over de kop en wisten absoluut niet wanneer deze wilde rit afgelopen was. Gelukkig hadden we heel veel lieve mensen om ons heen. Mensen die ons regelmatig belden, want wij hadden absoluut niet de energie om te bellen. Mensen die telkens ons verhaal weer wilden aanhoren, die ook naar ons verhaal vroegen en daar niet moe van werden. Die samen met ons verdrietig waren, samen met ons meehuilden om het verlies van onze Elise. Meeleven wat ons ontzettend goed deed en wat ons op de been hield. Ondertussen ging het leven gewoon door. Je moet weer voor een eerste keer na het overlijden van Elise naar de supermarkt, de bakker en de slager. Ook werden er weer kinderen geboren en was er bij andere mensen weer plezier in het leven. Raar om te ervaren dat de wereld gewoon doordraaide, terwijl wij nog helemaal aan de zijlijn stonden. Een aantal weken na het overlijden van Elise
hebben we gesprekken gehad met de kinderarts in het geboorteziekenhuis
van Elise en in Nijmegen. Uit onderzoeken is gebleken dat de longetjes
van Elise niet goed waren aangelegd en dat ze geen kans had in dit
leven. Keihard om dit te moeten horen. Tegelijk bleek ook dat we bij een
volgend kindje een behoorlijke grote herhalingskans op deze problemen
hebben. Een bericht dat ons leven nog verder op zijn kop zette. |
||
|
|
Streep
haar naam niet door
|
|
|
Na een aantal weken is Hans een aantal uurtjes per dag gaan werken. We probeerden de draad van het leven, zo goed en zo kwaad als het ging, maar weer een beetje op te pakken. Tien weken na de geboorte van Elise ben ik zelf ook weer voor een aantal uren gaan werken. Gelukkig kregen we vanuit ons werk alle begrip en tijd om langzamerhand weer in het werkritme te komen. We merkten dat we ons werk en het hele leven in een heel ander perspectief zagen. Dingen waar we ons voorheen druk over maakten, interesseerden ons niet meer. Onze kijk op het leven is helemaal veranderd. Na een aantal maanden
heb ik me aangemeld bij een mailgroep van
Lieve Engeltjes. Het is heel fijn om met lotgenoten contact te
hebben. Iedereen heeft, helaas, hetzelfde grote verdriet en een half
woord is vaak al genoeg om elkaar te begrijpen. We zijn ook lid geworden
van de Vereniging van Ouders van een Overleden Kind,
VOOK
genoemd. |
||
|
Een vrouw die haar man begraaft, wordt
weduwe genoemd,
|
Gelukkig blijft het lieve meeleven van de mensen om ons heen. Ook na een
half jaar en nu na bijna één jaar is Elise niet vergeten en wordt er
gevraagd hoe het met ons is en beseffen mensen dat voor ons het leven
nog lang niet gewoon is. We mogen het verhaal van Elise blijven
vertellen en mensen willen daar naar blijven luisteren. Ze proberen zich
in te leven in de worstelingen die wij doormaken en dat doet ons heel
erg goed. We kregen een prachtige herinneringsquilt die iemand speciaal
voor ons en Elise heeft gemaakt. Een gebaar dat ons ontzettend
ontroerde. Ook wordt het grafje van Elise regelmatig bezocht door mensen
om ons heen, het doet ons goed dat te horen en te weten dat ons meisje
niet wordt vergeten. |
|
|
Tegelijk zijn er ook heel veel pijnlijke opmerkingen en onbegrip wat
verdriet en boosheid geeft. Mensen waar we voorheen mee spraken lopen nu
snel een blokje om als ze ons aan zien komen. Er wordt weer gevraagd of
ik al weer zwanger ben, alsof een ander kindje Elise zou kunnen
vervangen. Ook opmerkingen in de trant van, 'O je ben niet de enige hoor
die dit overkomt', 'tijd
heelt alle wonden en je moet maar weer verder', 'kinderen zijn ook niet
alles' en 'is je verdriet nu na een half jaar nog niet over' verzachten ons leed niet en gaan volledig voorbij aan ons
verdriet. Er zijn ook mensen die het onderwerp Elise vermijden, die bang
zijn haar naam te noemen. Dat doet ons veel pijn, voor ons gevoel is
Elise pas echt dood als ze wordt doodgezwegen. Ze is onze dochter, we
zijn supertrots op haar en praten heel graag over haar en laten graag
haar foto's zien. |
||
|
We zijn nu bijna één jaar verder. We missen Elise
niet elke dag, nee we missen haar élke minuut van de dag en als het
mogelijk is, op speciale dagen extra. Feestdagen, verjaardagen, vader-
en moederdag zijn
dagen die voor ons niet meer hetzelfde zijn en onze dochter zal op die
dagen altijd extra gemist worden. Elise zal altijd haar plaatsje in ons
leven blijven innemen, we houden van haar met heel ons hart en ze zal in
onze gedachten opgroeien.
Onsterfelijkheid ligt niet
Tegelijk proberen we ook ons leven weer wat op te pakken, weer wat
richting te geven. We willen heel graag een gezin, een wens die blijft.
Nadat we de herhalingskansen en de moeite die het kost om zwanger te
raken tegen elkaar hebben afgewogen, hebben we besloten ons te gaan richten op adoptie
om op die manier een gezin te krijgen. Een lange weg ligt nog voor ons
maar we hopen dat we eens een kindje krijgen waar we voor mogen zorgen. |
|
|
|
Ons kind
Voor altijd herinnerd in bijzondere liefde |
||
|
|
||
